KRING VAN DORTH - "Het was liefde op het eerste gezicht." Haar dochters schieten omhoog als Mina Haarman-Haarman vertelt over de ontmoeting met haar echtgenoot Jan, in 1933. "Dat heb je ons nooit verteld.
Dat je nou honderd moet worden om zoiets op te biechten!"
Mina gniffelt een beetje, maar zegt niks. "Ik hoef jullie toch niet alles te vertellen", zie je haar denken.
Tante Mina, zoals ze in de buurt bekend staat, heeft er zin in, deze middag voorafgaand aan haar honderdste verjaardag. Terwijl een kapster bezig is heur haar mooi te maken voor het feest de volgende dag vertelt ze volop over haar lange leven. Waarvan ze de eerste 23 jaar doorbracht in Schalkhaar, op boerderij Wagenvoord. Van haar jeugd zegt ze zich niet al te veel te herinneren, maar ze weet nog wel dat de wereld er toen heel anders uitzag. "Bij ons in de buurt waren alleen maar zandwegen. Daarover liep ik naar school. Eerst naar Deventer, later naar Schalkhaar toen de school daar klaar was."
Ze was de oudste dochter op de pachtboerderij van het gezin Haarman. "En dan weet je het wel. Zodra het kon moest ik aan het werk. In het huis, maar ook op het veld. En natuurlijk elke ochtend melken. Na de lagere school ben ik alleen nog twee winters op de naaischool in Deventer geweest, bij de zusters van het Sint Jozefziekenhuis."
Het was op een bruiloftsfeest in Teuge, waar ze echtgenoot Jan ontmoette. Familie van haar, maar dan behoorlijk in de verte. In ieder geval was dat geen beletsel verliefd op hem te worden. "Het was een knappe jongen", zegt ze, "en zijn vader had in de Kring van Dorth een mooie boerderij". Dan haast te zich te zeggen: "Niet dat ik vooraf de reppels en de stalraampjes heb geteld, hoor. Dat vond ik echt niet nodig".
Een paar dagen voor ze 23 wordt trouwt ze met Jan. Het jonge stel trekt in bij de schoonouders, op boerderij De Kolenkolk aan de Kasteelweg. Het waren de crisisjaren, armoe troef dus. "Het was echt aanpakken in die jaren. Machines waren er bijna nog niet, alle zware werk moesten onze twee paarden opknappen. Maar we hebben ons altijd aardig gered. Ook daarna, in de oorlog. Toen liepen er al een paar kleine kinderen rond, waarvoor we extra bonnen kregen."
Natuurlijk was de boerderij ook grotendeels zelfverzorgend. "We hadden koeien, varkens, schapen, kippen. En natuurlijk een moestuin en een boomgaard. Eigenlijk alleen voor kruidenierswaren kwam de winkelwagen langs."
Mina en Jan (die in 2000 overleed) kregen samen elf kinderen en 39 kleinkinderen. Mina kent ze allemaal van naam, want 'daarboven is alles nog prima'. Tot voor kort was ze ook nog zelf actief in de tuin bij de boerderij die nu door zoon Ben wordt bestierd. Voerde ze nog de pony's, schapen en konijnen. Een maand geleden echter kwam ze wat lelijk te vallen. Dat is de reden dat ze nu tijdelijk in Het Dijkhuis in Bathmen woont. Maar ze hoopt snel weer naar huis terug te kunnen. "Ik kon het daar nog best vinden."
Dat ze honderd is geworden is volgens Mina trouwens geen verdienste. "Dat word je vanzelf."
Heeft ze dan geen tip voor mensen die die leeftijd ook willen bereiken? Dagelijks een borrel of een glas wijn bij het eten, misschien? Nee, daar moet Mina niets van hebben. "Elke dag als ontbijt een bord havermoutse pap en verder een sober leven. Daor kö'j old bie worden."
Mina Haarman-Haarman heeft natuurlijk al een hoop feestjes in haar leven gehad. Afgelopen woensdag werd ze immers honderd jaar. Behoefte om een feestje te geven en te proosten op een eeuw leven in de achterhoek had ze niet gelijk. ,,Wat mij betreft hoeft het niet zo nodig.’’ Maar de trotse zoons en dochters stonden erop, dus het gebeurde. Hoe ouder Haarman-Haarman werd, hoe complexer haar verbanden. Neem iemand van tweeëntwintig, met nog jonge hersenen, die zal er al een helse taak aan hebben om alle familielijnen die Mina naar zich toe ziet stromen goed te rijmen. Samen met haar man Jan, die in het millenniumjaar overleed, kreeg ze elf kinderen. Daaronder zitten nog eens negenendertig kleinkinderen. ,,Ja, die ken ik ook allemaal nog wel bij naam.’’ Bij de vierenzestig achter-achter-kleinkinderen wordt het moeilijk. ,,Soms ben je wel even kwijt wie nou van wie is.’’ En dan te bedenken dat ze ook nog eens twee achter-achter-achter-kleinderen heeft.
